VVW Kruibeke

Sponsors

www.kitty.be

Het vervolg…Een seizoen om nooit te vergeten.
(klik hier voor het voorgaande artikel)

Zoals reeds in één van de vorige edities van het Clubke aangekondigd zou het artikel “2005 een jaar van verandering en ontdekkingen” wellicht een vervolg kennen.  Awel, hier zijn we ermee. 

Hoopvol werd het vorige artikel afgesloten met het verlangen naar een ‘minstens even formidabel jaar als 2005’.  En … ondertussen kunnen we alweer terugkijken op een watersportseizoen.   Het was er alvast ééntje met veel water, vooral dan in augustus, met een uitschieter op maandag 14 augustus.  Meer bepaald de wandeling, gekoppeld aan de clubreünie in Gent, zullen we niet licht vergeten.  Verzopen waren we, doorweekt tot op het bot.  Ook ons bezoekje aan de Anwerp Tall Ships Race staat in ons geheugen gegrift als nog doorweekter.  De heenvaart ging nog, maar toen we aankwamen bij deze prachtige zeilschepen  pakten de wolken zich samen tot een gigantisch dik donker pak.  In volle haast ons bootje gedraaid en volle gas richting Kruibeke, maar het heeft niet mogen zijn.  Zware stortregen, met hagelbollen en al, verplichtten ons om met ons open bootje snelheid te minderen en ons nog maar eens te laten doorweken.

Maar we hebben ook mooie momenten gekend.  Tijdens de waterskirace in Kruibeke bijvoorbeeld.  Die dag heeft de zon zich alvast aanwezig gemeld.  En maar braden.  Nadia braadde de worstjes en de hamburgers en het zonnetje braadde Nadia.  “Schitterend” zou Dirk zeggen.  Dirk dat is man van Betina en zij zijn de eigenaars van het al even “schitterende” bootje Veto genaamd.

En dan juli … alle warmte records sneuvelden als sneeuw voor de zon.  Op 2 juli trokken we met 4 speedbootjes naar de bocht van Bath.  De vier bootjes waren de Chapakis (voor wie het niet zou weten: Patje en Nadia), den Joe Pyler (Sionna, Alain en de kids Bob & Max), de Free I (van de broers) en de Veto (zie hierboven).  Een probleemloze uitstap was het.  We hebben in de appelzak gezwommen, geploeterd, gebarbecued en … ons laten verrassen door het snel opkomende tij.  Maar verder een aangename ‘no-problems’ dag.
 

.

Veto

En dan… volgende afspraak … 15 juli … een tripje op de Oosterschelde.  Plaats van de afspraak: Kortgene (aan het Veerse Meer).  Wij: de Joe Pylers, kampeerden al een weekje ter plekke.  Onze bezoekers: de Chapakis en de Veto kwamen getrailerd een dagje over.  Eerste hindernis: de sluis van het Veerse Meer.  De grote jachten mogen eerst binnen.  Ergens logisch, maar toch… niet alle grote jachten hebben ervaren schippers.  Plots wend de boeg van zo’n fonkelnieuw zeiljacht.  De achterkant was al vast gemaakt, maar de voorkant slaat op drift en wijkt uit naar stuurboord.  De kapitein (wellicht de kersverse eigenaar) schreeuwt wat naar zijn matroos (wellicht zijn vrouw).  Zij schuift uit en … verliest haar slipper.  Het schip komt ei zo na dwars te liggen.  De eigenaar/kapitein van het aan stuurboordzijde vastliggende schip slaat ook al in paniek.  Dit alles vlak voor onze kleine speedbootjes en aan onze achterzijde hebben de sluisdeuren ondertussen hun sluitingsproces ingezet. Er is geen weg meer terug.  Gelukkig wordt de steven tegengehouden door de gangboordbekabeling van het belaagde schip.  Touwen worden vastgemaakt, aangereikt en bijgetrokken.  Uiteindelijk komt iedereen komt er met de schrik vanaf en wij, de Joe Pylers, redden ondertussen ook nog de slipper van de onfortuinlijke schippersvrouw van een roemloze ondergang.  So far, so good.  Ook de speedbootjes vastgemaakt.  De ene aan de sluismuur, de andere aan een 'groot jacht'.  Zelf maken onze Joe vast aan het jacht van de belaagde schipper.  Gezien wij vanuit onze positie een goed zicht hebben kunnen we de man in kwestie nog geruststellen dat zijn schip geen averij heeft opgelopen.  Ondertussen begin ik me toch vragen te stellen in deze man zijn interesse in onzen Joe.  Hij kan er zijn ogen niet vanaf houden... of is het van mijn begeerlijk vrouwtje Sionna?Uiteindelijk komt dan de bevrijding.  De sluisdeuren gaan terug open en alle schepen en scheepjes stomen de Oosterschelde op.
 

.

 

En dan… het ruime sop in (alles in verhouding hé, met windkracht 4 in de kleine bootjes toch al lekker ruw) en volle gas richting Zierikzee.  Even het ‘Zeelandbrugje’ onderdoor alwaar we even moesten uitwijken voor één of ander groot zeezoogdier (zie ook het vorige artike) en in no-time lagen voor het kanaal van Zierikzee te dobberen.  Nadat we door de ‘vriendelijke’ havenmeester een plaatsje toegewezen kregen even op ontdekkingstocht door het charmante stadje Zierikzee op zoek naar een gezellig terrasje met aangenaam geprijsde mosseltjes.  Lang moesten we niet zoeken.  In het centrum, aan het marktpleintje, hebben we ons neergevlijd voor een lekker portie mosselen ‘a volonté’.  En lekker dat ze waren (sorry Andy, die van jou zijn niet slecht, maar om één of andere reden hadden ze daar iets meer pit.  Vraag maar aan Max).  Buikje vol, nog een koffietje op een terrasje aan de waterkant, en wijle weeral weg… of toch bijna.  Eerst nog even profiteren van de sanitaire inrichting van de haven.  Zeker Nadia moest en zou het vrouwenurinoir uittesten.  Voor een specifiek verslag hierover moet ik jullie naar Nadia doorverwijzen.

En dan… avonturiers dat we zijn, even doorsteken naar de zee.  Althans, dat was de bedoeling.  We zijn dan ook effectief tot aan de grote sluisdeuren aan de zee gevaren.  Echter het gemis van een marifoon en daardoor de onmogelijke communicatie met de sluiswachter heeft ons ‘gelukkig’ doen afzien van het plan om het echte ruime sop in te duiken.  Al goed… (zie verder).

Alvorens terug te keren eventjes een speeluurtje ingelast aan het eerste strand aan de zuidkant van de Oosterschelde (en neen Dirk, we gaan niet voorbij de gele boeikes).
 

.

En dan…maar richting huiswaarts.  Eventjes liep alles lekker tot… bijna aan Colijnsplaat, alwaar Veto zijn naam stelde (doordenkertje) en hij verder dienst weigerde.  Gelukkig had den Joe Pyler nog een sleeptouwtje bij en, met de ervaring opgedaan tijdens het bergen van één van de bolides van de waterskirace, zijn we er vlotjes in geslaagd om de Veto veilig tot aan de Zandkreeksluis te brengen.  En lol dat we onderweg hadden.  Vooral toen we merkten dat Dirk en Betina naar beneden doken, blijkbaar op zoek naar plonskes (zekeringen).  In afwachting van het openen van het openen van de Zandkreeksluis maar even aangemeerd, motoren afgelegd en wij maar denken dat alle leed geleden was…

Niets was minder waar.  Onmiddellijk, nadat we merkten dat de sluisdeuren opengingen, iedereen terug aan boord en starten maar.  Allé, iedereen behalve de Veto, want die had het al begeven.  Maar ook den Joe Pyler gaf er de brui aan en stelde zijn ‘op sleeptouw’ (wederom doordenkertje).  Dan maar snel beslist om den Joe Pyler even vlug vast te maken aan de Chapakis.  Met andere woorden, je ziet het al voor je, een treintje met de Chapakis in de rol van locomotief, gevolgd door de wagonnetjes Joe Pyler en Veto.  Enfin, na veel vijven en zessen, krijgt de Pat heel de reutemeteut op sleeptouw om dan tot ons aller verbazing vast te stellen dat de sluisdeuren net voor ons dicht gaan.  Tja, dan maar terug aanleggen zeker.  Zo gezegd, zo gedaan.  Alhoewel het in woorden net iets eenvoudiger is dan in de praktijk.  Even te voet naar de sluismeester de toestand gaan uitleggen om dan de ganse sluis voor ons alleen te krijgen. 

.

zicht naar voren :(

En dan … de laatste fase van het traject.  De snelle vaarzone maar eventjes links laten liggen en op het Veerse Meer nog even genieten van een mooie zonsondergang en van het feit dat het ook zijn voordelen heeft om eens ‘letterlijk’ op sleeptouw genomen te worden.  Niet alleen het benzinepijl blijft constant, maar je geniet ook van een zekere rust hé Dirk.

.

En zo komen we met zijn allen, net na zonsondergang behouden thuis.  Bij den ene is het probleem een losgekomen draadje, bij de andere (bij mij dus) moet nagenoeg heel het motorblok open en moet ondermeer de collector (of zo iets) vervangen worden..

We sluiten de dag nog even af in een plaatselijke snackbar waar we, blij dat we nog iets te bikken krijgen, de inwendige ik van een natje en een droogje kunnen voorzien.

Wederom een dag om nooit te vergeten.

En daar zaten we dan.  Onze vakantie halfweg en onze Joe out of service.  Maar gelukkig was er de goedheid zelve.  Patje, 1000 maal bedankt hé, want dankzij Patje en in het bijzonder het ter beschikking krijgen van de Chakapis voor een ganse week is onze watersportvakantie dan gelukkig niet in het figuurlijke water gevallen.

Na een behoorlijke poos geduld en na de inbreng van de nodige duiten is den Joe Pyler eindelijk terug vaarklaar geraakt.  Hierdoor hebben we ondermeer nog al varend kunnen genieten van de clubreünie in Gent.



En ja, wie weet... wordt dit wederom vervolgt...

 

2005…een jaar van veranderingen en ontdekkingen  

Eigenlijk, begon het eind 2003.  In een vlaag van zinsverbijstering en opgepept door een sluimerende watersportmicrobe zijn we het watersportavontuur (terug) ingedoken.  Ons bewust van het feit dat je in elke “nieuwe” hobby minstens één serieuze misstap begaat dachten we bij ons zelf dat dit dan ook best kon gebeuren op een moment dat dit nog te overleven was, namelijk in het begin…

Zodoende was de eerste stap gezet en werd er onbezonnen een (veel te duur) Zodiacje, een Mark3 Futura, in huis gehaald.  Dan maar op zoek naar een geschikte plaats om dat bootje eens in het water te laten.  Onze zoektocht bracht ons al snel naar het vermaarde Kruibeke.  Gecharmeerd door de ontvangst en de sfeer werden we maar prompt lid en door onmiddellijk deel te nemen met het gerenommeerde “sluiten van het vaarseizoen” doken we meteen het clubleven in.  Wat een start…

Het volgende vaarseizoen – dat van 2004 dus – kreeg de “gevreesde” watersportmicrobe hoe langer hoe meer vat op ons.  Een paar korte toertjes op de Schelde en enkele bezoekjes aan het Veerse Meer hadden ons enerzijds duidelijk gemaakt dat ook onze jongens Bob en Max het wel zagen zitten om op enkele latten of op een drijvende schijf achter een bootje te hangen maar ook dat het vermogen en de vaareigenschappen van het Zodiacje zo’n een beetje ontoereikend waren.  Dus op zoek naar oplossingen…

Ook het vrouwtje Sionna “de Mois” was niet te houden en had zich al snel ingeschreven voor een cursus “Vaarbewijs”.  Nog voor het einde van het jaar – bericht ontvangen op 24 december ’04 – was ze al in het bezit van dit begeerde document.

Ondertussen hadden we al een beetje een beeld van vorm van de opvolging.  Gezien de beperkte vrije tijd en het feit dat we ons op deze schaarse momenten toch vlot van de ene naar de andere plaats zouden moeten kunnen verplaatsen met ons bootje gingen we op zoek naar een rib.  Dit is zo’n opblaasboot met harde kiel.  Nadat er al verschillende modellen de revue gepasseerd waren hadden we tijdens de watersportbeurs in Gent onze zinnen al op een Zodiac Pro 9 gezet.  Er werd een optie genomen en nadat we het geld op de rooster geteld hadden stonden we klaar om het order definitief te gaan plaatsen.  Dit was echter buiten de waard gerekend.  De waard is normaal iemand die achter de toog staat. In dit geval was deze spreekwoordelijke figuur echter iemand die zich in onze club meestal op de hoek van dit “hangmeubel” bevind namelijk Patje.  Tussen pot en pint vertelden we hem van onze plannen.  Hij repliceerde met het feit dat hij toch een interessant bootje wist staan en dat we daar toch ook maar eerst eens naar moesten gaan kijken.  Steeds open voor goede raad kwam deze tip alvast niet in dovemansoren terecht.  Dus toch maar eens gaan kijken…  De vonk sloeg meteen over bij de eerste kennismaking.  De naam was Joe.  Joe Pyler, een rood/witte Stingray uit 1990.  Na wat over en weer gepraat en een grondig onderzoek werd er tot het bieden overgegaan.  Al snel kwamen we tot een akkoord en enkele weken later – het was toen begin juni -  konden we ons “schip” voorrijden in Kruibeke.

Vanaf dan tot eind juli hebben we elke vrije dag onzen “Joe” in het water kunnen leggen en er, dankzij ongelooflijk veel geluk met de weersomstandigheden, intens van onze Joe kunnen genieten.  Onze nieuwe “vrienden”, Patje en Nadia, hebben het zich wellicht beklaagd.  Geen enkel zondag waren ze nog gerust.  Toch was niets te veel gevraagd en dankzij hun bereidwillige medewerking hebben we al heel wat mooie plekje op onze Schelde mogen ontdekken.  Zo hebben we ondermeer zelfs kennis kunnen mogen maken met de zeezoogdieren die zich tegenwoordig op de Schelde begeven en waarvan er ondermeer al sprake was in de pers. 

Iets verder stroomafwaarts zijn we zelfs volgende exemplaren tegenkomen die we met heel veel geduld op de gevoelige digitale plaat hebben kunnen vastleggen…

 
Op een zandplaat, iets voorbij de bocht van Bath, hebben we – en dit niet geheel zonder risico’s – volgend agressief exemplaar kunnen vastleggen.

Ondertussen blijkt dit beestje al voorbij de rede van Antwerpen, zelfs al in Kruibeke gesignaleerd te zijn… 

 

Enfin, om een lang verhaal kort te maken en toch ook weer niet te ver af te wijken zouden we via deze weg iedereen die zich inzet voor ons clubje en/of bijdraagt tot de goede sfeer hier toch willen bedanken.  Natuurlijk in het bijzonder ons Patje en zijn Nadia voor de geweldige momenten in 2005.  Nu maar hopen dat 2006 minstens even formidabel wordt als 2005.

 

Met dank.

 

Alain, Sionna en de kids Bob en Max

 

Wordt wellicht vervolgt…